September 4, 2013 § Leave a comment

Ένα δια τέσσερα

August 27, 2013 § Leave a comment

Το άκρο της συνηθισμένης σου εικόνας τρεμοπαίζει σε οθόνες πνιγμένες με χρώμα, φυσαλίδες αέρα με το κουτί να περιμένει στο κόκκινο δωμάτιο, ποτέ η συνοχή δεν έφερε αποτέλεσμα, όλα τρέχουν σε πλαίσια, όλα κινούνται σύμφωνα με τον ήχο του κλείστρου που ξέχασες ανοιχτό.

κάτι καινούργιο απ τα παλιά

May 14, 2013 § Leave a comment

Ψάχνω να βρώ μέσα στη μνήμη μου τι με έκανε να θέλω να χαθώ και τι να ζήσω, δεν βρίσκω κάτι παρά μόνο ψίχουλα, άδικος κόπος, πως να χορτάσω? Ίσως να φταίει η προδιάθεση, ίσως ο τρόπος που δεν δίστασα να κρύψω το απλό μέσα στο σύνθετο, τα  γνωμικά και οι επισημάνσεις που ακολούθησαν, τα όρια στον κόσμο που σε κουβάλησε και κουβαλάς, τα βήματα μπροστά, οι στάσεις πίσω, το ξένο μένει ξένο όσο κι αν θές να ξεγελιέσαι στην ιδέα που του έφτιαξες, την αλήθεια σου μάθε, αυτό.

May 13, 2013 § Leave a comment

Mία ιστορία, αριθμός 1

November 14, 2012 § Leave a comment

Ήρθε η ώρα για την ιστορία που σου είχα υποσχεθεί, μπορεί να μην καταλάβεις όπως δεν κατάλαβα και εγώ μα πιστεύω αξίζει να την μοιραστώ μαζί σου.Ήταν νύχτα, νομίζω το φώς είχε σβήσει ΄από ψηλά, καθόταν μόνος του όπως συνήθιζε, μ’ένα τσιγάρο να μισοκαίγεται στα δάχτυλά του και το ποτήρι του άδειο διακοσμημένο περίτεχνα με στίγματα από φθηνό κρασί, σκυθρωπός σκυμμένος στην ξύλινη καρέκλα που συνήθιζε να κοντοστέκεται όταν η διαίσθηση του του θύμιζε στιγμές, η πόρτα του χτύπησε, ο κρότος γέμισε την ησυχία, έμοιασε να χαμογελάει πνιγμένος στην απορεία του, δε σηκώθηκε, πάντα του άρεσε να φτιάχνει σενάρια έτσι έλεγε αισθανόταν ζωντανός.. στις σκέψεις που του κράταγαν παρέα, στη φαντασία που τον έκανε να απομακρυνθεί χρόνια τώρα απ τη ζώη που του πρόσφεραν οι “ξένοι”, έτσι είχε ονομάσει τον κόσμο γύρω του, έίχε φτιάξει μια ολόκληρη θεωρία για αυτό  η οποία θα σου δοθεί με δόσεις. Ο κρότος απ το χτύπημα πλημμύρισε και πάλι το σκοτεινό του δωμάτιο, είχε αρχίσει να χάνεται στον σουρεαλισμό με τον οποίο τρεφόταν.” λες να είναι αυτός που γνώρισα στα όνειρα μου?” αναρωτιόταν. Ήταν ένα όνειρο που τελευταία έμοιαζε να επαναλαμβάνεται, ένας κύριος τον πλησίαζε, τον χτύπαγε απάλα στον ώμο, άνοιγε τα μάτια του, κοιτούσε το προσωπό του μα ήταν κενό, δεν είχε μάτια, μύτη, στόμα, φορούσε μαύρο κουστούμι και ένα κόκκινο ψηλό καπέλο, είχε πάψει να τρομάζει, ήταν ο μόνος του φίλος βλέπεις, βρήκε τον τρόπο να μάθει να κοιτάζει πίσω απ αυτό το άστατο κενό, εξασκόυσε τις απολύξεις του εγκεφάλου του, πλέων μέσα στο όνειρο έμαθε να μιλάει με αυτόν, του έδωσε το όνομα Άυγουστος, εκείνη την εποχή ήταν η τελευταία φορά που είχε βγεί στην αυλή του, η τελευταία φορά που μύρισε το χώμα και τα λουλούδια που του είχε χαρίσει  ένα κορίτσι με σγουρά μαλλιά και μεγάλα μάτια.Του άρεσε να θυμάται εκείνες τις στιγμές, τότε, γιαυτό τον ονόμασε έτσι, ήταν μια ανάμνηση βλέπεις.

Ώρα?

November 12, 2012 § Leave a comment

Είναι λέξεις,

όρια,

τραγούδια και σιωπές.

γραμμές,

ξεθωριασμένα πλέγματα,

σήματα,

σχήματα,

ακολουθεία τελειών,

κυκλώματα σε τοίχους,

κάδρα,

καρφιτσομένα όνειρα,

λεκέδες στο ταβάνι σου,

τρίμματα καπνού,

βλέμματα,

γεύσεις που προσπαθείς να θυμηθείς,

κρότος απ την πόρτα που ξέχασες να αφήσεις ανοιχτή,

η απώλεια του πρώτου ασήμαντου,

ο χορός που παρέμενες στάσιμος,

το γράμμα που έστειλες στον εαυτό σου,

οι οδηγίες που δε διάβασες ποτέ,

οι παρενέργειες  μεσ την ουσία τους,

η αντιφατική σου φύση,

η ανάγκη σου για όλα,

το ταξίδι σου στο τίποτα.

October 1, 2012 § Leave a comment

Bloodhound Gang – Fire Water Burn

Where Am I?

You are currently browsing the Uncategorized category at jennythecoon.